Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym - Sekcje

przycisk menu do strony Sekcji
Odnośnik do strony z możliwością przekazania darowizny na TPG

Opcje wyboru serwisów tematycznych Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym

  • przycisk menu do strony głównej TPG
  • przycisk menu do strony Regiony TPG
  • przycisk menu do strony Sekcje TPG
  • przycisk menu do strony internetowego klubu czytelników DiS
  • przycisk menu do strony portal informacyjny TPG

Ścieżka dostępu do aktualnie oglądanej strony

Boczny panel wyboru na stronie Sekcji Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym

przycisk menu do Sekcji Rodziców
przycisk menu do WTZ

Wyszukiwarka dla Głównego serwisu TPG

Menu z podstronami dla bierzącej strony

Ikona Artykułu

Komunikacja

METODY KOMUNIKACJI:

  1. Język migowy
  2. Alfabet Lorma (dotykowy na dłoni)
  3. Rysowanie liter drukowanych na dłoni
  4. Pismo Braille’ a (punktowe)
  5. Makaton
  6. Usprawnianie widzenia u dzieci z resztkami wzroku
  7. Uczenie mowy dźwiękowej dzieci z resztkami słuchu
  8. Używanie aparatu słuchowego u dzieci słabosłyszących

 

Komunikowanie się z otoczeniem to bez wątpienia najważniejsza potrzeba psychiczna każdego człowieka. Dzieci z jednoczesnym zaburzeniem wzroku i słuchu napotykają na szczególne trudności w tym zakresie. Jak podaje Małgorzata Książek zaspokojenie potrzeby komunikowania się jest podstawowym warunkiem wyjścia dziecka z izolacji, otwarcia „na zewnątrz” i zdobywania przez nie wiedzy o świecie. Dlatego komunikacja (porozumiewanie się) stanowi centralne zagadnienie w pracy z głuchoniewidomym dzieckiem.

Należy obserwować i próbować interpretować wszelkie sygnały, jakie wydaje nasze dziecko. Zastanawiać się dlaczego je wykonuje. Reagujmy na te sygnały, aby dziecko mogło zauważyć powiązanie między jego zachowaniem, a naszą reakcją. Spróbujmy stworzyć język zachowań dziecka tak, aby i inni mogli się dowiedzieć, co mogą oznaczać komunikaty (np. dziecko wysuwa język, gdy chce jeść itp.).

Rodzic dziecka głuchoniewidomego musi wykazać bardzo wiele empatii, uwagi i wrażliwości, aby odczytać często mało widoczne, niepewne sygnały wysyłane przez głuchoniewidome dziecko, odizolowane od świata wrażeń wizualno-dźwiękowych. Kiedy dziecko odwraca głowę, odsuwa się do tyłu, być może jest przeciążone – przerwijmy na chwilę zabawę. Dajmy dziecku czas na odpoczynek. Zbytnia intensywność oddziaływań z naszej strony może przynieść odwrotny od zamierzonego skutek.

Pierwsze interakcje matki z dzieckiem uzbrajają dziecko w poczucie bezpieczeństwa, a także poczucie, że wywiera ono wpływ na otoczenie.

Stopniowo przyzwyczajamy dziecko do nowego przedmiotu. Uda nam się to stosując technikę „ręka pod rękę” (nakładamy ręce dziecka na nasze badając przedmioty). Nie przyspieszamy momentu, w którym dziecko samodzielnie zacznie eksplorować zabawkę. Czekamy, aż będzie na to gotowe.

 

KOMUNIKACJA:

jest to taka interakcja, która przekazuje określony komunikat poprzez użycie sygnałów rozpoznawanych i adekwatnie zinterpretowanych przez osoby biorące udział w interakcji.

 

KOMUNIKACJA RECEPTYWNA

Dotyczy tych informacji, które kierowane są do dziecka głuchoniewidomego. Jest ona bardzo ważna. Dziecko ma problemy ze zrozumieniem tego wszystkiego, co dzieje się wokół niego i zauważaniem prostych połączeń pomiędzy zdarzeniami (nie może śledzić ani wzrokiem, ani słuchem tego, co się wokół niego dzieje).

Aby zmienić tę sytuację i umożliwić głuchoniewidomemu dziecku przewidywanie następujących po sobie zdarzeń, wprowadźmy czytelne sygnały komunikacyjne.

Mogą to być:

– sygnały środowiskowe – są to wskazówki, które w sposób naturalny związane są z daną czynnością, jednocześnie ją zapowiadając. Nakładanie dziecku śliniaka oznacza, że będzie ono karmione, ubieranie kurtki oznacza wyjście na dwór.

– sygnały przedmiotowe – wręczamy dziecku przedmiot, który wykorzystany zostanie podczas nadchodzącej zabawy, czy czynności. Przed jedzeniem podajemy dziecku łyżeczkę, poduszeczka oznaczać będzie, że dziecko zaraz pójdzie spać itp.

sygnały dotykowe – dotykamy dziecko za każdym razem w ten sam sposób, aby mogło przewidzieć, co się wydarzy. Dwukrotne dotknięcie ust dziecka palcami oznaczało będzie jedzenie, dotknięcie ucha wokół małżowiny – nałożenie aparatu słuchowego.

– sygnały gestowe – uczymy dziecko prostych gestów, poprzez wykonywanie ich naszymi dłońmi.

Stosując wszelkie sygnały komunikacyjne zawsze mówimy do dziecka, ponieważ nigdy nie będziemy pewni, czy nie pozostały jakieś resztki słuchu!

Wykorzystujmy wszelkie środki, możliwości, aby dotrzeć z informacją do naszego dziecka. Sprawmy, aby miało ono świadomość tego, co się wokół niego dzieje, z czego z czasem będzie aktywnie korzystało.

Stosujmy komunikację TOTALNĄ!

Co to oznacza w praktyce?  Starajmy się dotrzeć do dziecka wszelkimi możliwymi kanałami i sposobami. W oparciu o zaufanie, miłość i poznanie powstaje między nami niewidzialna więź. Trwanie przy dziecku, próby zrozumienia jego odczuć i odpowiadania na nie w przyszłości zaprocentują radośnie rozwijającym się młodym człowiekiem, który będzie chciał poznawać świat.

 

Kolejne wyzwanie! Co zrobić, aby dziecko stało się aktywnym uczestnikiem dialogu?

Gdy konsekwentnie stosować będziemy sygnały zapowiadające, któregoś dnia może okazać się, że dziecko zrobi nam „psikusa” i samo zapowie, co się wydarzy. Doskonale pamiętam radość, którą wywołała u wszystkich mała, głuchoniewidoma Basia podczas śniadania, w pewien, wydawać by się mogło, całkiem zwykły dzień turnusu rehabilitacyjnego w Ustroniu Morskim. Jej mama uparcie wykonywała jej rączkami znak „koniec”, aby informować Basię o zakończeniu danej czynności. Przez półtora roku nie wiedziała, czy Basia w jakikolwiek sposób rozumie komunikat. Aż przyszedł czas nagrody za cierpliwość, wytrwałość i konsekwencję. Akurat to śniadanie nie przypadło Basi do gustu. Zaskoczyła mamę sama wykonując znak „koniec”. Był to kamień milowy w procesie rehabilitacji Basi. Minęło kilka lat od tamtego wydarzenia. Dziś Basia, choć jest dziewczynką niewidomą, miga ponad 200 znaków, zaczęła też mówić. Może nasze dziecko będzie potrzebowało jeszcze więcej czasu niż mała Basia, ale nie traćmy nadziei, której nie zabrakło jej mamie. Sygnały zapowiadające uczą dziecko przewidywania zdarzeń, porządkują świat doznań, wprowadzają poczucie bezpieczeństwa, które jest podstawą rozwoju każdego człowieka.

 

KOMMUNIKACJA EKSPRESYWNA

Pierwsze komunikaty, na bazie których możemy już uzyskiwać informacje o samopoczuciu dziecka, to sygnały płynące z ciała, takie jak: płacz, oddech, zmiana temperatury, koloru skóry, napięcie mięśni, rytm bicia serca. Ich obserwacja nauczy w odpowiedni sposób troski o dziecko. Gdy odkryje, że ma wpływ na otoczenie rozpocznie się nowy etap i nowa jakość jego życia. Stanie się świadomym nadawcą komunikatów, a my zaczniemy poszukiwać sposobów, w jaki będzie mogło najbardziej czytelnie się porozumiewać.

TPG - Tu Przekraczamy Granice!

Informacje o nas

My na Facebook

Projekt współfinansowany ze środków Pfron


Jeden procent dla TPG

Obrazek przedstawiający KRS do przekazania 1% dla TPG
przycisk menu do strony głównej TPG

Ułatwienia dostępu do strony

Adresy e-mail redakcji i webmastera strony

Informacje o własności i Twórcach