Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym - Sekcje

przycisk menu do strony Sekcji
Odnośnik do strony z możliwością przekazania darowizny na TPG

Opcje wyboru serwisów tematycznych Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym

  • przycisk menu do strony głównej TPG
  • przycisk menu do strony Regiony TPG
  • przycisk menu do strony Sekcje TPG
  • przycisk menu do strony internetowego klubu czytelników DiS
  • przycisk menu do strony portal informacyjny TPG

Ścieżka dostępu do aktualnie oglądanej strony

Boczny panel wyboru na stronie Sekcji Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym

przycisk menu do Sekcji Rodziców
przycisk menu do WTZ

Wyszukiwarka dla Głównego serwisu TPG

Menu z podstronami dla bierzącej strony

Ikona Artykułu

Wychowanie

Najczęstsze problemy naszych dzieci

Dziecko głuchoniewidome w wyniku częściowego lub całkowitego odcięcia kanałów zmysłowych, jak wzrok i słuch pozbawione zostaje nawet do 90 % bodźców ukierunkowujących aktywność, a przez to rozwój dziecka widzącego, a w 11% dziecka słyszącego, przy czym uszkodzenie słuchu pociąga za sobą brak możliwości odbioru i naturalnego rozwoju mowy dźwiękowej.

Dotykowe poznawanie rzeczywistości, na jakie zostaje skazane dziecko głuchoniewidome, nie pozwala na globalne uchwycenie rzeczywistości, kolorów, ruchu i dynamiki zjawisk. Pozostaje dotyk, ale czy to rozwiązuje sytuację? Dzięki dotykowi można zbadać to, co statyczne, niezbyt duże (wieżowiec), ani zbyt małe, kruche, nieprzyjemne w dotyku. Spostrzeganie dotykowe wymaga też od dziecka dużych kompetencji w zakresie możliwości intelektualnych, pochłania sporo energii i wymaga dobrej koncentracji.

To wszystko sprawia, że dziecku głuchoniewidomemu potrzebna jest szczególna pomoc!

Świat zewnętrzny nie interesuje dziecka głuchoniewidomego, nie rozwija się u niego spontaniczny odruch orientacyjno-badawczy, ani naśladownictwo. Nie jest w stanie bez pomocy rozwinąć własnych możliwości!

Dziecko głuchoniewidome zagrożone jest PASYWNOŚCIĄ. Aby ukierunkowywać jego uwagę stale potrzebuje pomocy i zaangażowania innych.

 

Dodatkowo mogą się pojawić u dziecka głuchoniewidomego takie problemy jak:

  • Zaburzenia integracji sensorycznej – oznaczają trudność w przetwarzaniu przez dziecko informacji pochodzących ze zmysłów i wykorzystania ich w późniejszym działaniu. Gdy obserwujesz, że dziecko: ma słabe napięcie mięśniowe, z opóźnieniem reaguje na bodźce, ma zaburzenia równowagi, a także małej i dużej motoryki, słabo różnicuje i źle toleruje wrażenia dotykowe, a normalnie dąży lub unika huśtawek, karuzeli, niezgrabnie porusza się i garbi sylwetkę poszukaj terapeuty integracji sensorycznej. On zdiagnozuje, czy faktycznie cechy te wynikają z zaburzenia integracji sensorycznej i jeśli tak, opracuje program terapii dziecka.
  • Obronność dotykowa, inaczej defensywność lub nadwrażliwość występują wówczas, gdy dziecko głuchoniewidome negatywnie reaguje na dotyk, bądź unika nowych wrażeń dotykowych. Ma miejsce również wtedy, gdy dziecko pewne substancje lub czynności związane z dotykiem akceptuje, a innych nie.

Symptomy obronności dotykowej:

  • Okolice głowy: dziecko nie akceptuje mycia, czesania, szczotkowania włosów;
  • Twarz i okolice oralne: nie lubi mycia twarzy, szczotkowania zębów, ujawnia nadwrażliwość na pewne pokarmy, smaki, zapachy.
  • Ręce: dziecko unika lepkich i ziarnistych materiałów, faktur (piasek, klej) lub miękkich i puszystych (maskotki) bądź ostrych i chropowatych. Nie lubi brać przedmiotów do ręki, może trzymać długopis lub sztućce ledwie końcami palców.
  • Stopy: dziecko nie lubi chodzenia boso, po piasku, trawie.
  • Odzież: dziecko nie lubi metek ubraniowych, szorstkich, obcisłych tkanin. Preferuje długie rękawy nawet w gorące dni.
  • Ciało: dziecko nie lubi powiewu wiatru na mokrym ciele, podczas pływania czy kąpieli.
  • Uczucia: dziecko woli inicjować pocałunki lub uściski, nie lubi niespodziewanego dotknięcia czy przytulenia.

Nadwrażliwość dotykowa jest najbardziej widoczna w obrębie twarzy, ust, szyi i na podeszwie stóp.

Ogólne wskazania terapeutyczne:

  1. Jak najwcześniej należy zapoznawać dziecko z różnymi fakturami.
  2. Bodźce czuciowe muszą być starannie wyselekcjonowane, a ich liczba stopniowo i z rozwagą zwiększana.
  3.  Ucisk jest lepiej tolerowany aniżeli lekkie, delikatne dotykanie, dlatego odwrażliwiając rozpoczynamy od stosowania mocnego np. ucisku. Zaczynamy od miejsc, w których dziecko dobrze znosi dotyk.  Niektóre substancje, których dziecko nie akceptuje można wprowadzać np. podczas kąpieli. Dziecko może chcieć je z siebie zetrzeć – tym samym ubrudzi sobie nią rączki. Pomożemy przełamać się, przyzwyczaić do niej.

Osoba z obronnością dotykową lepiej toleruje samodzielne dotykanie, aniżeli bodźce dotykowe dostarczane jej przez kogoś innego.

 

O czym należy pamiętać w kontaktach z dzieckiem dotkniętym gluchoślepotą?:

  1. Podchodzę do dziecka powoli. Zbyt gwałtowny kontakt może wywołać stres.
  2. Przedstawiam się za pomocą umownego gestu – dziecko musi wiedzieć z kim ma do czynienia. Wszyscy bliscy przedstawiają się dotykowo, pokazując coś dla nich charakterystycznego (np. zegarek, długie włosy, brodę itp.).
  3. Zachęcam dziecko do przejawiania własnej inicjatywy, jakkolwiek może być ona ograniczona. Naśladuję jego ruchy, głos. Nie dopuszczam do zamykania się we własnym świecie, ruchach stereotypowych, czy pasywności.
  4. Obserwuję dziecko, nawet gdy robi coś, co uważam za niepoprawne staram się zrozumieć, co chce przez to przekazać. Nie mogę być bierny wobec takich zachowań niewerbalnych. Staram się tak reagować, aby dziecko czuło się rozumiane.
  5. Pomagam dziecku wyrobić świadomość swojego ciała i jego odrębność od otoczenia. Masując, nazywam części ciała, zakładam na jej kończyny dźwięczące zabawki itp.
  6. Zawsze informuję dziecko o jego najbliższym otoczeniu oraz o pojawieniu się w nim innych osób.
  7. Szczególnie ważny dla dziecka jest dotykstanowi pierwszą formę komunikacji. Poprzez pieszczoty, uściski, kołysanie zapewniam dziecku poczucie bezpieczeństwa i miłości.
  8. Dziecko musi nauczyć się wykorzystywać swoje ręce do nauki na bazie doświadczeń dotykowych, w ten sposób buduje fragmenty wiedzy o świecie. Dlatego jak najwcześniej zapoznaję dziecko z różnymi materiałami i tworzywami. Początkowo stosuję technikę „ręka pod rękę”trzymam swoje dłonie pod dłońmi dziecka, delikatnie je przytrzymując i kierując nimi, nie ograniczając przy tym dziecku dotykowego dostępu do przedmiotu.
  9. Jestem świadomy swoich własnych rąk. Poprzez ręce przekazuję uczucia i komunikaty.
  10. Stosuję sygnały zapowiadające kolejne w ciągu dnia czynności. Jestem w tym konsekwentny. Zawsze informuję dziecko, o tym co się będzie działo, poprzez gesty, czy zaprezentowanie przedmiotu (np. przed jedzeniem wręczam dziecku łyżeczkę, dotykam ust).
  11. Staram się, aby moje ręce zawsze były dostępne dla dziecka i aby mogło używać ich tak, jak tylko tego sobie życzy. Dzięki temu stopniowo nabierze zaufania do używania swoich rąk, aby kontrolować otoczenie.
  12. Mówię do dziecka tak jakby słyszało, ale staram się używać zawsze tych samych, prostych zwrotów.
  13. Dziecko może nigdy nie nauczyć się mówić, dlatego poszukuję i wprowadzam alternatywne sposoby komunikacji.
TPG - Tu Przekraczamy Granice!

Informacje o nas

My na Facebook

Projekt współfinansowany ze środków Pfron


Jeden procent dla TPG

Obrazek przedstawiający KRS do przekazania 1% dla TPG
przycisk menu do strony głównej TPG

Ułatwienia dostępu do strony

Adresy e-mail redakcji i webmastera strony

Informacje o własności i Twórcach