Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym - oficjalny serwis internetowy TPG

Ścieżka dostępu do aktualnie oglądanej strony

Sekcje TPG » Forum Rodziców » Dzieci GN » Kim są dzieci głuchoniewidome

Boczny panel wyboru na stronie Sekcji Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym

przycisk menu do Sekcji Rodziców
przycisk menu do WTZ

Wyszukiwarka dla Głównego serwisu TPG

Menu z podstronami dla bierzącej strony

Ikona Artykułu

Kim są dzieci głuchoniewidome

Pojęcie „dziecko głuchoniewidome” wypracowane przez Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomych mówi, że: „Dziecko głuchoniewidome to dziecko, które ma trudności w rozumieniu mowy bez użycia aparatu słuchowego, a uszkodzenie wzroku jest na tyle duże, że uniemożliwia mu lub znacznie utrudnia posługiwanie się zwykłym drukiem. Ograniczenia te zmniejszają możliwości dziecka w zakresie uczenia się, wykonywania czynności życia codziennego, samodzielnego poruszania się oraz porozumiewania się z otoczeniem.”

Obecnie na liście Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym zarejestrowanych jest 158 dzieci w wieku do dwudziestu czterech lat. Wszystkie te dzieci łączy cecha wspólna, jaką jest równoczesne uszkodzenie dwóch podstawowych zmysłów – wzroku i słuchu. Różnią się od dzieci głuchych, czy niewidomych, ponieważ nie jest u nich możliwa kompensacja wzroku słuchem, czy słuchu wzrokiem. Odmienne są też możliwości rozwoju i funkcjonowania naszych podopiecznych. Zależą one od wielu czynników, takich jak stopień uszkodzenia wzroku i słuchu – niektóre nie słyszą i słabo widzą, inne nie widzą i słabo słyszą. Są też takie, które mają osłabiony zarówno wzrok jak i słuch. Choć niewielki jest odsetek dzieci całkowicie pozbawionych dopływu bodźców wzrokowych jak i słuchowych z medycznego punktu widzenia jednak część z nich bez fachowej pomocy funkcjonuje tak, jakby była całkowicie głuchoniewidoma. Dlatego najważniejsze, aby jak najszybciej zdiagnozować dziecko i rozwijać u niego ewentualne resztki słuchu i/lub wzroku, a także wyposażyć w odpowiednie pomoce, dzięki którym będzie mogło w pełni rozwijać swoje potencjalne możliwości.

Ze względu na występujące zaburzenia w zakresie koordynacji ruchowej, a także możliwości intelektualnych można podzielić dzieci na trzy grupy:

  • Do pierwszej grupy zaliczają się dzieci słabiej funkcjonujące, wymagające stałej opieki i intensywnej pomocy we wszystkich dziedzinach życia. Są to często dzieci głuchoniewidome od urodzenia. W ich zachowaniu ujawnia się wiele zachowań stereotypowych. Często mówi się o nich „dzieci z wielozmysłowym uszkodzeniem”, czy „dzieci ze złożoną niepełnosprawnością”.
  • Drugą grupą są dzieci, u których zachowania stereotypowe występowały we wczesnym dzieciństwie i z czasem zniknęły. Zdarza się, że powracają do nich w stresujących sytuacjach. Problemy tych dzieci są mniej widoczne, jednak także i one potrzebują stałego wsparcia i pomocy ze strony otoczenia.
  • Trzecią grupę stanowią te dzieci, które w dorosłym życiu mogą funkcjonować niezależnie. Chociaż ich nauka to żmudna praca, są w stanie uczyć się na podstawie zbieranych przez siebie doświadczeń, opanowują różne sposoby komunikacji. Choć ludziom widzącym i słyszącym trudno sobie wyobrazić życie z takimi ograniczeniami, niektóre osoby głuchoniewidome odnoszą w swoim życiu znaczne sukcesy!

Można mnożyć ich przykłady zarówno z kart historii jak chociażby Helena Keller, która jako 18 miesięczne dziecko straciła oba zmysły, a dzięki pomocy wspaniałej nauczycielki, jako dorosła kobieta, stała się rzecznikiem ludzi niepełnosprawnych. Własnym przykładem świetnie pokazywała światu możliwości rozwojowe głuchoniewidomych na licznych kongresach poświęconych możliwościom ich rehabilitacji.

Dziś także można spotkać tak niesamowite osoby, jak Helena. Obecny Prezes Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym – Grzegorz Kozłowski także był kiedyś głuchoniewidomym dzieckiem. Dziś jest człowiekiem charyzmatycznym, który kieruje ogólnopolską, prężnie rozwijającą się organizacją.

Dziecko głuchoniewidome w wyniku częściowego lub całkowitego odcięcia kanałów zmysłowych, jak wzrok i słuch pozbawione zostaje nawet do 90% bodźców ukierunkowujących aktywność, a przez to rozwój dziecka widzącego, a w 11 % dziecka słyszącego, przy czym uszkodzenie słuchu pociąga za sobą brak możliwości odbioru i naturalnego rozwoju mowy dźwiękowej.

Dotykowe poznawanie rzeczywistości, na jakie zostaje skazane dziecko głuchoniewidome, nie pozwala na globalne uchwycenie rzeczywistości, kolorów, ruchu, dynamiki, zjawisk. Pozostaje dotyk, ale czy to rozwiązuje sytuację? Dzięki dotykowi można zbadać to, co statyczne, ani zbyt duże (wieżowiec), ani zbyt małe, kruche, nieprzyjemne w dotyku. Spostrzeganie dotykowe wymaga też od dziecka dużych kompetencji w zakresie możliwości intelektualnych, pochłania sporo energii i wymaga dobrej koncentracji.

To wszystko sprawia, że dziecku głuchoniewidomemu potrzebna jest szczególna pomoc!

Świat zewnętrzny nie interesuje dziecka głuchoniewidomego, nie rozwija się u niego spontaniczny odruch orientacyjno-badawczy, ani naśladownictwo. Nie jest w stanie bez pomocy rozwinąć własnych możliwości.


Obrazek przedstawiający hasło: TPG - Tu Przekraczamy Granice!

Informacje o nas

Projekt współfinansowany ze środków Pfron

Projekt współfinansowany ze środków PFRON
PFRON - Państwowy fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

Jeden procent dla TPG

Obrazek przedstawiający KRS do przekazania 1% dla TPG


Ułatwienia dostępu do strony

Adresy e-mail redakcji i webmastera strony

Informacja o własności