Przyjmujemy, że głuchoniewidomą jest osoba, która na skutek równoczesnego poważnego uszkodzenia słuchu i wzroku napotyka na bardzo duże trudności (odmienne od spowodowanych samą tylko głuchotą lub samą ślepotą) szczególnie w poruszaniu się, dostępie do informacji i w komunikowaniu się.

Pamiętać jednak należy, że środowisko osób głuchoniewidomych jest bardzo silnie zróżnicowane. Pewne wyobrażenie o tym daje umowny jego podział na cztery główne grupy:

►       osoby niewidzące i słabo słyszące

►       osoby niesłyszące i słabo widzące

►       osoby bardzo słabo widzące i bardzo słabo słyszące

►       osoby zupełnie niewidzące i niesłyszącą

Szacujemy, że w Polsce żyje około 7-8 tysięcy takich osób. Część z nich z niepełnosprawnością tą się urodziła, inni nabyli ją w trakcie życia w wyniku różnych chorób (w tym genetycznych), urazów lub starości.

Osoby głuchoniewidome nie są w stanie zrekompensować ani uszkodzenia wzroku słuchem – jak niewidzący, ani też słuchu wzrokiem – jak niesłyszący. W związku z tym dużo więcej wysiłku i zaangażowania wymaga od nich wykonywanie czynności dnia codziennego, podtrzymywanie kontaktów z innymi osobami, kształcenie się oraz podejmowanie i wykonywanie pracy. Niezbędne jest przy tym także wsparcie otoczenia, a w wielu przypadkach również specjalistyczna pomoc.