Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym - oficjalny serwis internetowy TPG

Ścieżka dostępu do aktualnie oglądanej strony

DiS » Dłonie i Słowo » Nr 1/2019 » Praca w TPG to prawdziwa przyjemność

Boczny panel wyboru na stronie DiS Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym

przycisk menu do numerów miesięcznika Dłonie i Słowa
przycisk menu do numerów Usłyszmy i zobaczmy
przycisk menu do archiwum Dłoni i Słów

Wyszukiwarka dla Głównego serwisu TPG

Praca w TPG to prawdziwa przyjemność

Martyna Szałaj-Oleksy, pełnomocniczka Warmińsko-Mazurskiej Jednostki Wojewódzkiej TPG


Wersja wideo artykułu: Praca w TPG to prawdziwa przyjemność

Monika Gawrońska z Warmińsko-Mazurskiej Jednostki Wojewódzkiej Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym została Wolontariuszką Roku 2018 TPG. Z laureatką rozmawia Martyna Szałaj-Oleksy, pełnomocniczka tej Jednostki.

Moniko, powiedz parę słów o sobie….
Mam 17 lat, uczę się w liceum, jestem tłumaczką–przewodniczką, interesuję się medycyną, muzyką, egzotycznymi zwierzętami – w domu mam psa, świnkę morską, dwa chomiki, gekona orzęsionego i kamaleona jemeńskiego.

Od kiedy działasz w TPG i jak do nas trafiłaś?
Od 2016 roku. W TPG działała już wcześniej moja najlepsza przyjaciółka Maja, która mi dużo o tym miejscu opowiadała. To dzięki niej tu trafiłam i zostałam wolontariuszką. A teraz bardzo jej za to dziękuję.

Co sprawia Ci najwięcej satysfakcji, a co było/jest dla Ciebie najtrudniejsze w pracy z osobami głuchoniewidomymi?
Praca w TPG jest dla mnie przede wszystkim przyjemnością. Uwielbiam całą jednostkę i uwielbiam tu przebywać! Początkowo myślałam, że osoby głuchoniewidome są całkowicie zależne od innych ludzi, a okazało się, że naprawdę mogą i potrafią świetnie funkcjonować samodzielnie, czasami nawet lepiej niż osoby pełnosprawne. Głuchoniewidomy pan Zygmunt nazwał mnie i Maję swoimi wnuczkami z TPG. To miłe, że jesteśmy dla niego jak rodzina. Cieszę się też, kiedy po zakończeniu współpracy i odprowadzeniu osoby głuchoniewidomej słyszę od niej, że bardzo przyjemnie i bezpiecznie szło jej się ze mną.
A trudności? Chyba bariera językowa z osobą całkowicie niesłyszącą. Wiem, że muszę się jeszcze sporo nauczyć, np. języka migowego, aby móc się lepiej porozumiewać z moimi podopiecznymi.

Zdarzały Ci się chwile zwątpienia?
Pamiętam kiedy na Starym Mieście promowaliśmy TPG, był taki moment, że pomyślałam, że to chyba jednak nie jest dla mnie… Oprowadzałam wtedy po Starówce pana w googlach–symulatorach i słuchawkach wyciszających dźwięki. Na koniec usłyszałam jednak od niego, że wykonujemy kawał dobrej roboty, że super mu się ze mną szło i to dało mi „kopa” do działania.

Co znaczy dla Ciebie tytuł Wolontariuszki Roku?
Nie spodziewałam się, że będę nominowana. I naprawdę nie sądziłam, że mogę wygrać! To ogromne wyróżnienie dla mnie i przede wszystkim potwierdzenie, że jestem na właściwym miejscu.

Jakie masz plany na przyszłość?
Chciałabym iść na studia medyczne. Chcę też nadal pracować jako wolontariuszka oraz tłumaczka–przewodniczka, na pewno z tego nie zrezygnuję.

Na koniec naszej rozmowy opisz siebie, przypisując każdej literze swojego imienia jeden przymiotnik.

Miła.
Optymistka.
Nawet ciekawa osoba.
Indywidualistka.
Kreatywna.
Ambitna

A tak postrzegają Monikę Gawrońską inni wolontariusze i osoby głuchoniewidome z Warmińsko-Mazurskiej Jednostki Wojewódzkiej TPG:

(…) można na niej polegać, jest ciepła i pomocna.

(…) przede wszystkim jest bardzo konkretna i stanowczo bierze się do roboty, jeżeli ma coś do wykonania (…) konsekwentnie dąży do tego, co chce osiągnąć.

(…) jest odpowiedzialna, gdy podejmie się zadania, wykonuje je do końca. Na 100% zaangażowana w swoją pracę. Jest otwarta i nie boi się wyzwań! Opisuje otoczenie osobie głuchoniewidomej w taki sposób, że osoba bez problemu potrafi się w nim odnaleźć.

(…) sympatyczna, miła, grzeczna, uczynna, pracowita, skromna i zawsze uśmiechnięta.

Do artykułu dołączona jest fotografia portretowa autorki, fotografia portretowa Moniki Gawrońskiej oraz:

1. Zdjęcie przedstawiające siedzącą na ławce – na przystanku w centrum miasta – drobną, krótko ostrzyżoną dziewczynę w okularach To Monika Gawrońska. Dziewczyna ubrana jest w dżinsowe spodnie, sportowe buty, czarną podkoszulkę z zielonymi napisami i rozpiętą, ciemnoszarą bluzę z kapturem. Ma założoną nogę na nogę i jest odwrócona w prawą stronę w kierunku siedzącego obok niej mężczyzny. Mężczyzna ubrany jest w dżinsowe spodnie, kraciastą koszulę i rozpiętą, jasnoszarą bluzę. Na oczach na ciemne gogle, a na uszach słuchawki – symulatory głuchoślepoty. Podpis: Monikę wyróżnia – pomimo młodego wieku – duża odpowiedzialność za innych.

2. Zdjęcie przedstawiające Monikę Gawrońską prowadzącą przez tor przeszkód chłopaka w opasce na oczach i słuchawkach na uszach – symulatorach głuchoślepoty. Tor przeszkód urządzony jest na skwerze w mieście, obok pomnika kobiety. Składa się z krzeseł połączonych ze sobą i odgrodzonych od reszty skweru biało-czerwoną taśmą. Monika ubrana jest w czarny podkoszulek, czarne spodnie i czarne sportowe buty. Chłopak ma na sobie granatową koszulę z krótkim rękawem w białe ciapki i szare spodnie z paskiem. W ręku trzyma białą laskę, którą szuka przeszkód. Na jego twarzy widać duże skupienie, Monika jest lekko uśmiechnięta. Podpis: W asyście Moniki osoby głuchoniewidome czują się zarazem bezpiecznie, jak i swobodnie.

3. Trzy zachodzące na siebie zdjęcia, każde skadrowane w kształt koła, przedstawiające Monikę Gawrońską w innych sytuacjach z życia TPG. Na pierwszym z nich Monika siedzi na krześle ustawionym obok dwóch innych krzeseł w sali, gdzie prawdopodobnie odbywają się jakieś warsztaty. Na krześle obok siedzi podopieczny Moniki. Wolontariuszka trzyma na kolanach kartki papieru i coś na nich pisze lub rysuje. Jej podopieczny z uwagą się temu przygląda. Kolejne zdjęcie jest wykonane podczas wspólnego przygotowywania ozdób świątecznych. Są na nim trzy osoby: Monika trzymająca w ręku nożyczki i zajęta pakowaniem jednej z ozdób, krótko obcięta blondynka w średnim wieku w okularach pokazująca do aparatu wykonanego małego aniołka do zawieszenia na choince, oraz druga blondynka z włosami do ramion, przyglądająca się temu, co robi Monika. Trzecie zdjęcie przedstawia Monikę prowadzącą młodą dziewczynę z opaską na oczach i słuchawkami na uszach (symulatorami głuchoślepoty) oraz białą laską w ręku. Monika ubrana jest w czarny podkoszulek z małym logotypem TPG i granatową rozpiętą bluzę, dziewczyna ma na sobie jasnoszarą bluzę z dużym logo Hard Rock Cafe. Za nimi widać inną nastolatkę i jakąś kobietę. Zdjęcie jest wykonane w sali szkoleniowej. Z tyłu widać okno, z boku szafki oraz ławkę.

Martyna Szałaj-Oleksy, pełnomocniczka Warmińsko-Mazurskiej Jednostki Wojewódzkiej TPG
Zdjęcie autora artykułu: Martyna Szałaj-Oleksy, pełnomocniczka Warmińsko-Mazurskiej Jednostki Wojewódzkiej TPG

Komentarze do wpisów


Obrazek przedstawiający hasło: TPG - Tu Przekraczamy Granice!

Informacje o nas

Projekt współfinansowany ze środków Pfron

Projekt współfinansowany ze środków PFRON
PFRON - Państwowy fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

Jeden procent dla TPG

Obrazek przedstawiający KRS do przekazania 1% dla TPG

Ułatwienia dostępu do strony

Adresy e-mail redakcji i webmastera strony

Informacja o własności